Eksik

Çok şey var eksik, tamamlanamayan yarımlarım,
Yarısı var diye kendimi avutamadığım…
Ve çok şey var eksik, hiç sahip olamadığım.
Yaşadığım, yaşattığım…
Hissettiğim ve hissedemediğim…
Buldum sandığım, ama hep kaybettiğim.
Haykırışlarım, çığlıklarım hayatın tam ortasına,
Bazen derin sessizliğim var.
Öyle derin, öyle sessiz ki…
Dipsiz kuyular gibi karanlık…
Ve öyle karanlık ki; bazen, gözünü kamaştıran insanın.
Bitmeyen bir doyumsuzluk, bitmeyen bir açlık sanki hayat.
Çok zor, çok yorucu ve çok düz bir hayat…
Biliyorum aslında!
Çok dolu, çok zengin ve çok şükrettiren,
Sevenler, özleyenler, bekleyenler, sabredenlerle dolu.
Çok, çok, çok bir hayat…
Bağlandığım, yaşamak için nefes aldığım,
Hep sevdiğim, sevildiğim.
Güldüğüm, eğlendiğim, gezdiğim ama çaresi yok işte!
Eksik!
Tamamlayamadığım bir hayat…
Sizler için ya da size göre,
Güçlüyüm, dirençliyim, hallederim,
Güzelim, komiğim, gülümsetirim,
Dosttum, ortağım, dinlerim…
Sonra ışıklar söner,
Bir bardak su içilir biten günün üzerine.
Çoğu zaman şükredilir ya da bir şeyler istenir,
Avuçlar rabbime açılır…
Melekler iner gökyüzünden, uyku gelir gözlere…
Hayat durur sabaha kadar herkese.
Ve ben eksiklerimle başbaşa;
Kimi zaman uykularda, kimi zaman kabuslarda,
Kimi zaman huzur,
Kimi zaman kan ter içinde …
Sabahlar olur ve ben haykırırım yeni güne.
Tamamlayacağım! Bugün diye…
Hep bir umut, hep bir bekleyiş, hep bir çaba içinde…
Amaannnn! Çok da umursamıyorum artık.
Dalga geçiyorum hayatla.
Pamuk ipliği yaptım yolları yürüyorum.
Gidiyorum her şeyin üzerine.
Tadını çıkarıyorum hayatın olduğu kadar.
Kimseye zararım olmasın, kimse kırılmasın yeter ki.
Kimse üzülmesin benimle ya da benim için…
Eksikse eksik hayat.
Benim hayatım değil mi?
Anlatmıyorum hiç birinize.
Ortak etmiyorum artık içime, derinime.
Anlayış beklemiyorum, istemiyorum hatta…
Ve güvenmeyeceğim bir daha asla!
En azından deneyeceğim güvenmemeyi…
Eksik olan benim, eksikler benim.
Evet deliyim, maviyim ve evet ben kendim hallederim!
Çünkü eksik olan hayat…
Ben eksik değilim…?